یکپارچگی حسی SI

 اوتیستیک، مشکلات حسی و  پردازش  حسی، باعث مشکلات در فیلتر کردن اطلاعات حسی می‌شود. این یعنی کودک یکپارچگی حسی ندارد. ممکن است دریافت این اطلاعات حسی به شکل طاقت فرسا، ناراحت کننده و یا دردناک  یا برعکس،  با شدت و در آستانه ای کمتر از حد طبیعی، حس بشوند.

از طرف دیگر، برخی از افراد اوتیستیک به طور فعال به دنبال احساسات حسی برای آرام کردن خود، تسکین اضطراب و اغلب فقط برای لذت و آرامش هستند. تجربه کردن محرک های حسی متفاوت، از نواحی عصبی، به عنوان تفاوت های پردازش حسی شناخته می شود.

تحقیقات، و مشاهدات بالینی خودم در طول سال‌ها نشان داده‌اند؛ بسیاری از کودکان اوتیستیک یا آن‌هایی که تفاوت‌های پردازش حسی دارند؛ اغلب همزمان با وضعیت بدنی مشکلات هماهنگی و برنامه‌ریزی حرکتی  و تعادل و یادگیری ذهنی و کنترل رفتار دارند.

هنگامی که ما فیلتری برای غربال کردن اطلاعات نامربوط نداریم. این می تواند باعث اضافه بار حسی بشود. این منجر به فروپاشی و اضطراب و بی قراری می شود. هر ورودی حسی بدون فیلتر، کودک مبتلا به اوتیسم را بهم می ریزد. بنابراین کودک مدام درگیر حل مشکلات حسی خود می شود. در نتیجه باعث بیقراری کودک و بهم ریختگی رفتاری و مشکلات توجه و تمرکز و اختلال در یادگیری می شود.

یکی از دانش آموزان به من گفت:

“من نمی توانم به خواندن ادامه بدهم، چشمانم در حال حاضر پر شده است“.

کودک مبتلا به اختلال حسی کلیشه های حرکتی (دست، دهان و کلام ) دارد. با نوک پنجه راه می رود. یا مدام بالا و پایین می‌کند. بنابراین خط مقدم درمان این کودکان تنها یکپارچگی حسی است.

تاریخچه درمان یکپارچگی حسی

این ایده که اختلال در پردازش اطلاعات حسی می تواند با مشکلات زندگی روزمره مرتبط باشد، برای اولین بار توسط  A Jean Ayres، کاردرمانگر و روانشناس آموزشی در دهه 1950 و 1960 مطرح شد.

آیرس درمان یکپارچگی حسی را به عنوان درمانی برای کودکان مبتلا به مشکلات پردازش حسی در اواخر دهه 1970 توسعه داد.

برخی از اشکال درمان یکپارچگی حسی، مداخله ادغام حسی آیرس یا SI  نامیده می شود. این نوع درمان یکپارچگی حسی، تمایل به تمرکز بر اهداف دارد.  نسبت به سایر انواع درمان یکپارچگی حسی، سیستماتیک تر است.

هرم یادگیری حسی

این تصویر، مهارت‌های پایه و حواس در پایین هرم و مهارت‌هایی که توسط مهارت‌های پایه در سطوح بالا پشتیبانی می‌شوند را نشان می‌دهد.

هنگامی که طبقات پایین هرم  یعنی حواس، درست کار بکنند و مرتب باشد، آنگاه طبقات بالا را می توان به طور موثرتری توسعه داد. پرداختن به مهارت ها با این ترتیب، به عنوان استفاده از رویکرد پایین به بالا شناخته می شود.

لایه اول

لایه اول هرم یادگیری، سیستم عصبی مرکزی است. این سیستم بیشترین حمایت را از لایه دوم دارد.

لایه دوم

لایه دوم، سیستم های حسی کودکان ما را شناسایی می کند. بویایی، بینایی، شنوایی، چشایی، لمس، دهلیزی یا تعادلی و حس عمقی (دانستن بدن آنها در کجای فضا).

لایه سوم

لایه سوم، رشد حسی و حرکتی کودکان را نشان می دهد. یعنی بتوانند از حواس، درست استفاده بکنند.

طرح بدن ؛ آگاهی بدن از طریق حرکت

بلوغ رفلکس؛ با ایجاد رفلکس، برای اهداف ایمنی

توانایی نمایش ورودی؛ دانستن از چه تجربیات حسی برای توجه بیشتر مهم است

امنیت وضعیتی؛ اطمینان از حفظ وضعیت های خاص برای جلوگیری از افتادن

آگاهی از دو طرف بدن؛ انجام فعالیتهای دو طرفه بدن

برنامه ریزی حرکتی؛ توانایی برنامه ریزی حرکت های ناآشنا و حرکاتی برای اولین بار با آن ها روبرو ‌می شود.

لایه چهارم

 لایه چهارم، رشد حرکتی و ادراکی را نشان می دهد. وقتی کودکی از نظر حسی مرتب می‌شود و یاد می گیرد؛ از حواسش استفاده بکند. به مرور درکش به محیط و افراد بیشتر می شود .

مهارت های گفتاری و شنیداری؛شنیدن و صحبت کردن مناسب

درک بینایی و فضایی؛ شناسایی آنچه در فضا  و محیط های واقعی و سه بعدی دیده می شود.

عملکردهای مرکز توجه؛ حفظ توجه به تکالیف و کارهایش

هماهنگی چشم و دست؛ زمانی که از چیزی که می بینند برای هدایت حرکت دست خود استفاده می کنند. کنترل حرکت چشمی؛ تعیین مکان و تثبیت چیزی در محیط خود

تنظیم وضعیت بدن؛ تنظیم وضعیت بدن برای حفظ تعادل

لایه پنجم

لایه پنجم به بالا، عقل شناختی را به تصویر می کشد. بعد از افزایش ادراک، شناخت به دست می آید

مشاهده کارکرد درست لایه های هرم یادگیری حسی در کودک

یادگیری آکادمی، فعالیت های روزمره زندگی، مانند غذا خوردن، توالت، حمام کردن، به این معنی است که؛ کیفیت سیستم های حسی کودک (لایه دوم) با عملکرد مناسب سیستم عصبی مرکزی آن (لایه اول) ارتباط نزدیکی دارد.

توانایی کودکان ما در برنامه ریزی حرکات خود، استفاده موثر از هر دو سمت چپ و راست بدن، همراه با سایر ویژگی های رشد حرکتی حسی (لایه سوم)، به کیفیت بینایی، لمس، حس عمقی و سایر سیستم های حسی آنها(لایه دوم) بستگی دارد.

کودکان در استفاده از چشم‌ها و دست‌ها به‌ صورت هماهنگ، توانایی آن‌ها در تنظیم وضعیت بدن برای تعادل، و سایر ویژگی‌های رشد حرکتی ادراکی (لایه چهارم)، به توانایی آن‌ها در برنامه‌ریزی حرکات و سایر ویژگی‌های رشد حرکتی حسی(لایه سوم) بستگی دارد.

توانایی کودک برای توجه به یادگیری رسمی، آکادمیک، غذا خوردن، حمام کردن، توالت کردن، و انجام سایر ویژگی‌های عقلی و شناختی (لایه پنجم)، به توانایی‌های آن‌ها در تنظیم وضعیت بدن برای تعادل، هماهنگ کردن چشم‌ها و دست‌ها با هم و سایر ادراکی(لایه چهارم) بستگی دارد.

درمان یکپارچگی حسی چیست؟

درمان یکپارچگی حسی طراحی شده است؛ برای کمک به افراد برای مدیریت بهتر ورودی‌های حسی است. این روند معمولاً توسط کاردرمانگران بر اساس نیازهای افراد تنظیم می شود.

به عنوان مثال، یک کاردرمانگر ممکن است؛ یک برنامه فردی از تجربیات حسی را برای یک کودک اوتیستیک طراحی و اجرا کند. 

درمان یکپارچگی حسی با ارزیابی کودک توسط یک کاردرمانگر شروع می شود. سپس درمانگر یک برنامه‌ای را متناظر با ارزیابی بیمار برنامه‌ریزی و اجرا می‌کند. این برنامه شامل فعالیت‌هایی برای تحریک پاسخ‌های حسی کودک است به‌ویژه حس لامسه، حس عمقی است.

همچنین پاسخ‌های مربوط به تعادل و حرکت فیزیکی است. این ممکن است شامل مواردی مانند پریدن، لی لی کردن،  دویدن و مداد دست گرفتن و باز و بسته کردن دکمه و پیچ باشد.

درمان یکپارچگی حسی به گونه ای طراحی شده است؛ که بخشی از برنامه های وسیع تری باشد. این برنامه ها شامل درمان های ارتباطی، رفتاری و آموزشی نیز می شود.

درمان یکپارچگی حسی برای چه کسانی مناسب است؟

درمان یکپارچگی حسی، برای افرادی که مشکلات پردازش حسی یا مشکلات درک ورودی حسی دارند، طراحی شده است. این ممکن است، شامل کودکان اوتیستیک، بیش فعال، کودکان دارای اختلال رشدی، تاخیر رشد و اختلال یادگیری باشد.

درمان یکپارچگی حسی برای چه مواردی استفاده می شود؟

درمان یکپارچگی حسی، برای کمک به کودکان، برای یادگیری استفاده از تمام حواس خود با هم است. یعنی استفاده همزمان از حس لامسه، بویایی، چشایی، بینایی و شنوایی، همچنین حواس مرتبط با حرکت بدن است. ادعا می شود که، این درمان می تواند رفتار چالش برانگیز و تکراری و دامنه توجه و ارتباط کودک را بهبود ببخشد.

اما این رفتار می تواند، مربوط به مشکلات پردازش اطلاعات حسی باشد. گاهی اوقات کاردرمانگران همچنین پیشنهاد می‌کنند که، درمان یکپارچگی حسی به سایر ویژگی‌های اوتیسم، مانند مشکلات در بازی و تنظیم هیجانی، می تواند کمک بکند.

چه کسی درمان یکپارچگی حسی را انجام می دهد؟

کاردرمانگران آموزش دیده برای درمان یکپارچگی حسی، می توانند از این رویکرد استفاده کنند.

کجا می توانید یک تمرین دهنده پیدا کنید؟

می توانید با مراجعه به کلینیک کاردرمانی آترا  یک متخصص کاردرمانی حرفه ای و با تجربه پیدا کنید. که تجربه ۱۵ساله در زمینه یکپارچگی حسی دارد.

 ایده درمان یکپارچگی حسی برای کودکان اوتیسم چیست؟

اکثر مردم رویدادهایی را تجربه می کنند که همزمان بیش از یک حس را تحریک می کند. مثلاً وقتی کتابی را می خوانیم، کلمات روی صفحه را می بینیم، ورق زدن را می شنویم و کتاب را در دستان خود احساس می کنیم. حتی اگر کتاب قدیمی یا گرد و غبار روی آن باشد، ممکن است بوی آن را حس کنیم. ما این اطلاعات حسی متنوع را دریافت می‌کنیم. آن‌ها را ترکیب می‌کنیم، تا درک روشنی از دنیای اطراف خود به دست بیاوریم. کودکان اوتیستیک در ترکیب اطلاعات حسی از این طریق ممکن است، مشکل داشته باشند.

ایده درمان یکپارچگی حسی، استفاده از فعالیت‌ها و تمرینات بدنی، برای کمک به کودکان به منظور یادگیری تفسیر و استفاده مؤثرتر از اطلاعات حسی است.

کلینیک کاردرمانی آترا و یکپارچگی حسی

در کلینیک کاردرمانی آترا یکپارچگی حسی به شکل تخصصی و ویژه توسط درمانگران موفق و با تجربه در این زمینه انجام می‌شود.

روش یکپارچگی حسی در کلینیک کاردرمانی آترا با روند زیر انجام می‌شود.

درمانگر ابتدا با ارزیابی حسی، دامنه و طیف اختلال حسی را مشخص می‌کند. در ادامه متعادل کردن حسی لامسه را شروع می‌کند؛ کودک با این روش آرام تر می‌شود. در نتیجه با درمانگر ارتباط درمانی را برقرار می نماید. پس از آن درمانگر با تعدیل های لازم، برای حس عمقی و تعادلی، سطح تحمل کاری کودک افزایش داده می شود.

در ادامه توجه محیطی و ارتباط با محیط و اشیا و افراد را افزایش می‌دهیم. کلیشه های حرکتی و رفتاری را کاهش می دهیم.  حال این گونه کودکی که آرام‌تر شده و کلیشه های حرکتیش کاهش پیدا کرده است. همچنین توجهش بیشتر شده و دستورپذیر تر شده است. در نتیجه برای یادگیری مسائل ذهنی و گفتاری آماده شده است. همزمان با انجام یکپارچگی حسی، وارد بخش کاردرمانی ذهنی و گفتاردرمانی می شود.

پس از ایجاد تعادل حسی، کودک باید یاد بگیرد که از این حواس استفاده بکند. در نتیجه درکش را نسبت به خود و محیط افزایش بدهد. پس از این مراحل، شناختش تغییر بکند. در نهایت برای یادگیری و مدرسه آماده بشود.

در تمام این مراحل، ما همراه شما هستیم. تا ورود به مدرسه و گذراندن سنجش مدرسه، شما را همراهی می کنیم.

تمام این مراحل مطابق با هرم یادگیری حسی انجام می شود.

حس عمقی 

حس ششم ما، حس عمقی آگاهی از نحوه حرکت عضلات ما است. این حس به مغز کمک می‌کند که بداند بدن و اندام ها در کجای فضای اطراف هستند. این به ما کمک می کند که بدانیم چقدر سخت یا نرم در حال کشیدن یا هل دادن  اجسام هستیم. حس عمقی در واقع ترازوی تعیین میزان فشار ما، برای جابجایی اجسام است. دراین مقاله تعریفی از حس عمقی ارایه می شود. همچنین توضیح داده می شود که چرا حس عمقی یک حس بسیار مهم است.

حس عمقی چیست؟ 

حس عمقی، اغلب حس ششم پنهان ما نامیده می شود. سلول های بدن ما که حس عمقی را  می فهمند، گیرنده عمقی نامیده می شوند. گیرنده های عمقی در عضلات و مفاصل ما قرار دارند. هنگام حرکت بدن، اطلاعات حسی را پردازش می کنند. وقتی حرکت می کنیم، کشش روی ماهیچه ها و تغییر موقعیت مفاصل ما بازخورد حس عمقی را به مغز می فرستد. این به مغز ما اجازه می‌دهد تا بداند دست‌ها، پاها و بدن ما در هر لحظه کجا هستند. زیرا این اطلاعات برای هماهنگی حرکتی بدن،  لازم است.

حس عمقی ما در انجام چه کاری به ما کمک می کند؟ 

سیستم حس عمقی ما به ما کمک می کند تا کارهای زیر انجام بگیرد.

• بدانیم اندام هایمان (بازوها و پاها) کجا هستند. 

به عنوان مثال، وقتی یک جرعه از نوشیدنی خود را می نوشیم، لازم نیست به فنجانی که آن را به سمت دهان خود می بریم نگاه کنیم. در صورت نیاز، می توانیم این حرکت را با چشمان بسته انجام دهیم! این گیرنده های عمقی هستند که اطلاعات مربوط به مکان قرار گرفتن دست ما را به مغز می فرستند.

• نیرو و سرعت حرکت ما را درجه بندی می کند. 

اگر به فنجان فکر کنیم، معمولاً فنجان را در دهان خود نمی کوبیم. حس عمقی ما مطمئن می شود که دست ما به اندازه کافی به آرامی حرکت می کند تا به دهان ما برسد. بدون اینکه به صورت خود ضربه بزند یا آب بریزد. 

• توان عضلانی خود را حفظ کنیم.

حس عمقی با تنظیم میزان فشار عضلات در واقع به حفظ توان بدن کمک می‌کند.

• تعادل خود را حفظ کنیم. 

هماهنگی بین حس عمقی و تعادلی برای بدن بسیار مهم است. اگر روی یک پا بایستید و چشمان خود را ببندید، باید کمی حرکت در مچ پا احساس کنید. این حرکت گیرنده های عمقی شما است، که به مغز شما می گویند که در مچ پای شما چه اتفاقی می افتد. آنها به حس تعادلی شما کمک می کنند تا مطمئن بشوند که زمین نمی خورید.

حس عمقی با حس لامسه چه تفاوتی دارد؟ 

پیام های حس عمقی با پیام های  حس لامسه تفاوت دارند. این به این دلیل است که در حس عمقی، اطلاعات حسی از عضلات و مفاصل ما می آید. در صورتی که گیرنده های لامسه روی سطح پوست قرار دارند. درک این موضوع در ابتدا ممکن است کمی مشکل باشد. نکته اصلی که باید به خاطر داشت این است که بازخورد حس عمقی از گیرنده های خاصی در عضلات و مفاصل می آید که به موقعیت و حرکت بدن پاسخ می دهند. با این حال، سیستم لمسی ما به هر چیزی که پوست ما را لمس بکند پاسخ می دهد.

حس عمقی برای بدن چرا مهم است؟ 

همانطور که در بالا بیان کردیم، حس عمقی ما، به مغز ما اجازه می دهد بداند بدن ما در کجای فضا قرار دارد.

همچنین برای پیاده روی لازم نیست به پاهای خود نگاه کنید تا بدانید کجا هستند. لازم نیست پای خود را برای بلند کردن و به جلو بردن و دوباره پایین آوردن، نگاه کنید.

این حرکات به صورت اتوماتیک اتفاق می‌افتند. چون گیرنده‌های عمقی شما اطلاعات حسی ثابتی در مورد موقعیت لگن، زانو، مچ پا و انگشتان پا، به مغز شما ارسال می‌کنند. این تضمین می کند که آنها در مکان مناسب حرکت  بکنند. هر بار که ما بازخورد عمقی عضلات و مفاصل خود را حرکت می دهیم، به مغز ما می گوید که بدن ما کجای فضا قرار دارد. این شامل هر زمانی است که دست‌ها، پاها، دست‌ها، گردن یا ستون فقرات خود را حرکت می‌دهیم. حتی زمانی که ساکن هستیم، کشش ماهیچه ها یا عدم کشش و وضعیت مفصل به مغز ما می گوید که کجا هست. 

وقتی در حال تماشای تلویزیون هستید، می‌توانید به کنترل‌ تلویزیون دسترسی پیدا بکنید. در صورت نیاز بدون نگاه کردن، آن را پیدا بکنید. سیستم حس عمقی شما، دست شما را به مکان مناسب می فرستد. حس لامسه شما ممکن است برای تعیین مکان به عنوان کنترل کننده استفاده بشود. اما سیستم حس عمقی شما سپس دست شما را باز می کند و به شما کمک می کند آن را بردارید. آن را به سمت تلویزیون هدایت بکنید. دکمه را فشار بدهید.

اگر در مسیری شنی راه می روید که دارای سنگ های بزرگ و ناهموار است، بدن شما فشار عضلانی پا و ساق پا را تنظیم می کند. بنابراین تعادل خود را حفظ کرده و به آرامی راه می روید.

اگر روی بینی خود خارش دارید. مغز و بدن شما می دانند که چگونه بدون اینکه به بازوی خود نگاه کنید یا نیازی به دیدن بینی خود داشته باشید، بازو و دست خود را به سمت بینی خود بیاورید. در نهایت آن را خراش دهید.

وقتی جسم سنگینی را در دست می گیرید، بدن شما می داند که برای نگه داشتن آن به چه مقدار نیرو (نیروی) نیاز دارید. همچنین تعادل کلی خود را حفظ می کنید.

حس عمقی، نقش مهمی در الگوهای حرکتی آموخته شده ایفا می کند. الگوهای لازم برای انجام ورزش های مختلف یا انجام سرگرمی های فیزیکی نمونه هایی از این الگوها هستند. تنظیم دقیق این مهارت ها نیازمند تلاش و تمرین آگاهانه است. گاهی از آن به عنوان “حافظه ماهیچه ای” یاد می شود.

 یادگیری دوچرخه سواری، شامل مهارت های هماهنگی مختلف (پدال زدن و نگه داشتن فرمان) و حفظ تعادل است. یک پیانیست ماهر، می تواند انگشتان خود را حرکت بدهد. آهنگی را بدون نگاه کردن به کلیدها، بنوازد. 

بازیکنان فوتبال یاد می‌گیرند، چگونه با استفاده از ماهیچه‌های خاص و مقدار نیرویی که در پاها وجود دارد، توپ را به روش‌های بسیار خاص ضربه بزنند و بازی بکنند. 

بولرها یاد می گیرند، چگونه توپ بولینگ را به روش های خاصی نگه بدارند، پرتاب بکنند و بچرخانند تا الگوهای مختلف پین ها را بزنند.

یک ژیمناستیک ماهر، می تواند موقعیت خود را هنگام چرخش روی زمین یا چرخش در هوا پیگیری کند تا بتواند به درستی فرود بیاید.

اگر حس عمقی ما خوب کار نکند، چه اتفاقی می افتد؟ 

هنگامی که سیستم حس عمقی، اطلاعاتی را که دریافت می کند به خوبی پردازش نکند، دو حالت وجود دارد. برخی از کودکان و بزرگسالان دیرتر به ورودی پاسخ می دهند. به این معنی که آنها به ورودی حس عمقی بیشتری نیاز دارند. برای اینکه بفهمند بدنشان در کجا قرار دارد. این افراد یا می‌توانند با جستجوی ورودی بیشتر، پاسخ بدهند. یا این امکان هست که کندتر به ورودی پاسخ بدهند.

نشانه های ضعف حس عمقی چیست؟ 

علائم و نشانه های اختلال عملکرد یا ضعف حس عمقی، ممکن است شامل موارد زیر باشد.

• مشکلات تعادل، این می تواند منجر به زمین خوردن های مکرر بشود.

• دست و پا چلفتی شدن، مانند برخورد تصادفی با اشیاء اطرافتان.

• سرگیجه. 
• مسائل مربوط به آگاهی فضایی 

حرکات ناهماهنگ استفاده از نیروی خیلی کم یا بیش از حد برای اعمال (مانند فشار زیاد هنگام نوشتن یا کمرنگ نویسی ). پرتاپ یا انداختن  کمتر یا بیش از حد (مانند از دست دادن یک شی وقتی به سمت آن می‌روید). گرفتن لیوان یک بار مصرف (ناتوانی در نگه داشتن یا چلاندن بیش از حد) 

• مشکل در جویدن غذا
• دندان قروچه
• کوبیدن پاها حین راه رفتن 
• مشکل در پله یا پله برقی بالا و پایین رفتن

این علائم و رفتارها می تواند افراد را در هر سنی تحت تاثیر قرار بدهد. اما به طور کلی، خطر ابتلا به مشکلات حس عمقی، با افزایش سن به دلیل زوال طبیعی مفاصل، عضلات، اعصاب و مغز شما افزایش می‌یابد.

تاثیر بیماریها بر حس عمقی

چه بیماری هایی بر حس عمقی تأثیر می گذارد؟

آسیب‌ها، شرایط و موقعیت‌هایی که می‌توانند بر حس عمقی شما تأثیر بگذارند.

• مسمومیت با الکل 
• آتاکسی 
• اختلال طیف اوتیسم (ADS) 
• آسیب های مفصلی (مانند رگ به رگ شدن) یا شرایطی (مانند آرتریت و سندرم حرکت بیش از حد مفصل) 
• تعویض مفصل (آرتروپلاستی) 
• از دست دادن اندام (قطع عضو) 
• بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی، مانند مولتیپل اسکلروزیس (MS)، بیماری پارکینسون و بیماری هانتینگتون
• شرایط عصبی عضلانی، مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) و دیستروفی عضلانی نوروپاتیهای محیطی 
• اختلالات پردازش حسی، از جمله دیسپراکسی، اختلال وضعیتی و کم‌پاسخگویی حسی (SUR) 
• آسیب های مغزی تروماتیک (TBIs) و سکته مغزی 
• اختلالات دهلیزی، مانند سرگیجه و بیماری منیر

نشانه های اختلال حس عمقی در کودکان

نشانه های اختلال حس عمقی در کودکان چیست؟

اختلال عملکرد حس عمقی می تواند به طرق مختلف در دوران کودکی ظاهر بشود. برخی از علائم شایع اختلال عملکرد حس عمقی در اوایل دوران کودکی را می توان لیست کرد.

• ضعف در اگاهی بدنی

کودکان مبتلا به اختلال حس عمقی ممکن است در درک مکان بدنشان دچار مشکل بشوند. بنابراین منجر به کلافگی، مشکلات تعادلی، استفاده از فشار زیاد یا خیلی کم، وضعیت بدنی نامناسب (شل و ول بودن بیش از حد یا بی قراری  کوبیدن خود یا بدن خود به اینور و انور) و حرکت ناهماهنگ می شود.

• تاخیر در مهارت های حرکتی درشت

کودکان مبتلا به اختلال حس عمقی، ممکن است با مهارت های حرکتی درشت مانند دویدن، پریدن و بالا رفتن دست و پنجه نرم بکنند. همچنین ممکن است در رشد این مهارت ها در مقایسه با همسالان خود کندتر باشند.

• چالش در مهارت های حرکتی ظریف

کودکان مبتلا به اختلال حس عمقی ممکن است در مهارت های حرکتی ظریف مانند بستن بند کفش، دست خط، بستن دکمه های لباس یا استفاده از ظروف، با مشکل مواجه بشوند.

تقویت حس عمقی کودکان

روش ها و تمرینهایی برای تقویت حس عمقی کودکان پیشنهاد می شود. این تمرینها در شکل زیر نشان داده شده است.

• خزیدن از داخل  یک تونل یا زیر یک قلعه پتویی
• راه رفتن به سبک حیوانات ( خرسی ، خرگوشی، کلاغ پر)
• هل دادن یا کشیدن اجسام سنگین مانند واگن یا جعبه اسباب بازی
• طناب کشی با یک دوست یا بازی با گروه تمرینات وزنه
• تعادل روی یک پا
• غلت زدن روی زمین یا روی توپ ورزشی  از نردبان بالا رفتن 
• بازی گرفتن با توپ یا جسم دیگر 
• پریدن روی یک پا یا انجام تمرین‌ها و بازی‌های پرشی 
• رفتن داخل  کیسه های لوبیا یا سایر اشیاء کوچک یا برنج یا ماسه در یک سبد 
• رقصیدن یا انجام سایر فعالیت های حرکتی موزون
• حمل اجسام سنگین 
• انجام تمرینات غلت زدن ، سینه خیز و چهاردست و پا و دوزانو 
• طناب زدن
• دوچرخه سواری یا سه چرخه
• پریدن روی ترامپولین 
• بازی با خمیر بازی یا اسلایم خانگی
• بازی با اسباب بازی های حسی، مانند توپ خاردار بزرگ
• دویدن در مسافت های کوتاه 
• انجام حرکات اسکات یا سایر تمرینات  ورزشی ساده
• رفتن به طبیعت و کاوش در بافت ها و مناطق مختلف

علاوه بر این، حس عمقی در رشد مهارت‌های شناختی، اجتماعی و عاطفی نقش دارد. با بازی حس عمقی می توانید به راحتی در مهارت های شناختی، اجتماعی و عاطفی  را ارتقا بدهید.